Ik was van plan om verder het eiland op te gaan om ook eens te kijken in Midsland, Formerum of Oosterend. Ik zag echter steeds meer plekken, zoals het Wrakkenmuseum in Formerum, die gesloten zijn in deze periode. Verlaten dorpen, daar had ik niet zoveel zin in. Ik had West aan zee al bekeken en dat was een volledig dooie boel.
Dus had ik vanmorgen het plan opgevat het rustig aan te doen, met camera's uit te rusten met een paar nieuwe 'recipies' en er dan vanmiddag op uit te trekken om het te testen in de natuur ten noorden van West-Terschelling.
En met die natuur is niets mis. Mooie uitgebreide bossen met voldoende wandelpaden en natuurlijk... de duinen, oh zo veel duinen.
Ik had een mooi pad uitgezocht en kwam op een gegeven moment op een soort splitsing. In de verte zag ik toppen van hoge duinen als bergen opdoemen uit de mist.
Eigenlijk zou ik rechtsaf, weer richting het zuidwesten, maar die hoge duinen lonkten. Het leek erop dat er wellicht een pad door de natte kwelders liep ietsje verderop. Dat zou een mooie kans zijn. Ik besloot het erop te wagen, dwars door de kwelder.
Omdat ik wat laat vertrokken was, moest ik er wel om denken voor donker de kwelder weer uit te zijn op de terugweg. Ik verwachtte niemand in deze omgeving. Het voelt als één van de eenzaamste stukjes Terschelling, vooral in deze tijd van het jaar. Er stond een redelijke wind en de mist houdt al dagen aan. De paden leken nauwelijks belopen.
Maar aangekomen bij de hoge duinen zie ik wel voetstappen. Waarschijnlijk van een paar dagen geleden want de stappen zijn al weer wat opgevuld met zand. Tussen de twee duinpannen zie ik plotseling twee mensen staan. Een hond komt vrolijk op mij af rennen. Die wil spelen. "Bent U een eilander?" vraagt de vrouw. Ik schud mijn hoofd en zeg nee. "We hebben waarschijnlijk een lichaam gevonden van iemand en we weten niet wat we nu moeten doen".
"Een lichaam?"
"Ja, ingewikkeld in een doek. Wacht... ik heb een foto gemaakt" En ze pakt haar telefoon.
Op de foto zie ik een grijze massa van iets dat lijkt iets dat is ingepakt in een deken, vorm en afmeting suggereren een mens. Onder uit de deken steken een paar witte stukken die verdacht veel weg hebben van menselijke botten. Naast het pakketje ligt duidelijk een ruggewervel.
"Die ligt er dan al een tijdje" zeg ik.
"Ja, dat vermoeden wij ook"
"Ligt hij hier onderaan de duin?"
"Nee, iets verderop richten het oosten, ter hoogte van paal 5"
Gelukkig denk ik, ik moet naar het westen. Ik heb geen zin om in m'n eentje te struikelen over een oud lijk.
"We gaan dan straks maar even langs de politie", zegt de man.
"Ja, goed idee. Fijne wandeling nog... en bedankt voor de waarschuwing" (Tja, wat moet je anders zeggen)
Onderaan de duin kijk ik naar het oosten, het is guur en mistig. Het vermoedelijke lijk zou enkele honderden meters verderop moeten liggen, maar kan door de mist geen goed onderscheid maken tussen zandophopingen, grasduintjes en aangespoelde lijken.
Ik loop met een ietwat raar gevoel het volledig verlaten strand op richting het westen.
Het strand is dystopisch, links van mij de meters hoge duinen, voor en rechts van mij een grijze massa.
Ik hoor de zee bulderen, maar zie slechts af en toe een paar schuimkoppen. Ergens op een dikke kilometer moet er weer pad door de kwelder zijn.
Maar dan moet ik wel die hoge duinen beklimmen. We zien het wel.
M'n Garmin geeft aan dat ik links moet gaan, ergens een grote witte zandmassa omhoog.
Ik test het zand en klim omhoog.
Binnenin de duinpannen heeft de wind sculpturen gemaakt.
Net over de top een mega zandvlakte naar benenen die menig kind in de zomer al rollend zou hebben genomen.
Ik pas even.
Onderaan de duin een paaltje met een gedicht... zomaar. Ik kan dit soort dingen wel waarderen.
De terugtocht door de kwelder was wat minder. Het pad was op vele plekken onder gelopen, zodat ik stukken terug moest en soms wat alternatieve paden moest bewandelen.
Tot op het laatst, niet ver van mijn doel (een fietspad), de kwelder een behoorlijk moeras was geworden. Met het voorzichtig voortbewegen over twijgjes en takken en met m'n schoenen net niet geheel onder water, bereikte ik het fietspad. Nu 'Smooth Sailing" naar de winkel voor een halfje brood en dan op huis aan.
Reacties
Een reactie posten